Daar fiets je dan, op weg naar een scoutingfeestje waarbij je altijd hoopt dat het ooit weer die charme heeft van wat je ooit gevoeld had. Lees: wat je voelde toen je 17 was en toen alles nog nieuw, spannend en vooral heel leuk was! En je toch al altijd depressief was, dus dat een scouting feestje dit heus niet meer kon versterken.
Bij binnenkomst is de muziek nog kutter dan je dacht. En sla je jezelf bijna voor je kop dat je als conservatorium student echt alle foute teksten nog mee kan zingen ook! Schandalig!
Maar goed vol goede moed loop je met je chicks naar de bar om bier te scoren, want wijn is hier toch niet te zuipen! In de hoop dat dit iets goed doet aan je humeur…
In het voorbij gaan merk je stiekem op dat de gemiddelde leeftijd eigenlijk net iets onder die van jou ligt. Uhm ongeveer 7 jaar jonger….En dat er heus geen jongen aanwezig zou zijn die interesse heeft in meisjes van boven de 20. En wat zijn scouting feestjes zonder te scoren!:P
Helaas accepteer je het van jezelf nog steeds niet, dat scouting jongens misschien niets voor jou zijn. Omdat ze boeren, scheten laten, lomp zijn en flauwe grappen maken.
De laatste jongen die je dacht leuk te vinden en die ook interesse in je had, blijkt er ineens ook liever vandoor te gaan met een chickie zonder scouting kostuum, want zeg is even eerlijk. Hij heeft gelijk! Dat ziet er natuurlijk ook beter uit, dan zo’n lelijke polo met das….En kijk als ze dan ook nog 19 is en makkelijk…Toppertje!
Je ex scouts zijn inmiddels zo groot dat ze aan de eerste zoen toe zijn. Wat natuurlijk zorgt voor heel veel drama, onzekerheid. En een beetje drank zorgt dat de hormonen nog is even extra door deze pubers heen gieren! Raar om te zien dat ze ineens ook groot worden…
En dan blijkt je ex eindelijk het meisje van zijn dromen gevonden te hebben! Die hij niet moet smsen maar vooral mag smsen, en dan wil hij het dus uit zichzelf...Is dit niet de 5e keer dat hij dit denkt te constateren? Moet ik hem niet waarschuwen? Ach wel nee….praten dat is niet iets wat je doet als je in de 20 gepasseerd bent…Gewoon negeren die handel….
En dan is het einde van t feestje in zicht en denk je weer…Waarom ging ik hier ook alweer heen? Dit doen we nooit meer… Terwijl je stiekem weet dat je toch weer op de fiets stapt als er een feestje in zicht is!
Omdat je denkt ….ooit worden we nog wel eens gelukkig….